In Zaventem was het druk, zeer druk. Gelukkig hadden we priority bijgeboekt op onze vliegtickets wat maakte dat we niet in een ellelange rij moesten gaan aanschuiven om onze bagage af te geven, maar een klein rijtje met 4 wachtende voor ons konden trotseren... oef! Koffers ingechecked en klaar om te starten aan onze reisdag.
Stipt op tijd vertrok onze eerste vlucht naar Madrid. Op rij 4 trotseerden we de korte vlucht en na wat spelen op de Nintendo waren we met een flinke meid al in Spanje, onze tussenstop van vandaag. Vermits het lunch was aten we wat kleins bij 100 Montaditos, een van onze favo restaurantjes in Spanje, handig meegenomen dus.
De borden gaven aan dat het een kleine 30 min wandelen was naar onze Gate om te vertrekken naar Miami, je leest het dus juist, gedropt in het ene uiteinde van de luchthaven om te vertrekken aan het hele andere einde van de luchthaven... Dat op zich was geen enkel probleem, kleine wandeling voor het lange zitten kon er best wel in. Alleen hadden we niet gerekend op een paspoort check... en dat was er eentje om U tegen te zeggen.
Nooit meegemaakt op deze manier... chaos, drukte, mensen die niet weten waar heen te gaan. Een medewerker stuurde ons in de 'rij met kinderen', want die zou vlotter vooruit gaan. Als dat het geval was, mijn medeleven aan de mensen die in de 'rij zonder kinderen' stonden... wat een bende!
Een dik uur later eindelijk door de controle, en de leuke wandelen werd er eentje van serieus door stappen (lees; Amelie met de koffers op een wagentje en half joggend doorlopen), maar uiteindelijk haalden we de Gate, papieren werden gecontroleerd (Esta- vaccinatie- vliegtickets-...) en we kregen de all-clear, we mochten vertrekken... als het vliegtuig dat deed tenminste...
Want die bleef mooi aan de grond staan, en een uur later dan gepland gingen dan eindelijk de deuren open zodat we konden boarden. Gelukkig! Ons geinstalleerd op rij 25 A-B-C en begonnen aan onze reis met eindbestemming Miami. Nog eens een dikke duim naar onze kleine meid toe, want wat een krak in het reizen is ze toch! Geen enkel zeurtje, geen enkel vraagje. Leuk spelen, filmpje kijken, flink eten en een dikke dut later belanden we eindelijk weer op Amerikaanse bodem, en dit na een dikke 3 jaar.
Miami, ja... we kennen het ondertussen wel, flink de pas er in naar de costums, want zoals voordien al gedacht was die rij weer niet min. En dit keer stonden we er wel met een kleine meid in een tijdzonde waarbij het bij ons al een dik uur in de nachtwas (lees half 3), godzijdank is een Iphone met spelletjes en een dikke betonnen paal om de zoveel meter een goede afleiding voor het lange wachten en waren mama en papa nogmaals zo trots op die kleine globetrotter van ons. Ze doet het toch maar allemaal op haar 6 jaar (of zoals ze zelf zegt, BIJNA 7!)
bijna 2 uur later (de wachtrijen van Disney World zijn er niets tegen...) waren we na welgeteld twee minuten aan de costums geaccepteerd en mochten we EINDELIJK Amerika binnen. Onze koffers hadden gelukkig dezelfde reis gemaakt als ons, en met een karretje vol begaven we ons naar Hertz, het verhuurbedrijf van onze wagen dit jaar. Even gaan nabevragen en zo werden we tijdelijk de nieuwe eigenaars van een witte Ford Explorer. Een mega aan ruimte binnen in, een ingebouwde GPS die ons de weg wijst, hier kunnen we wel aan wennen. En Tom in de wolken dat hij weer kan rijden met automatic.
Het einde van onze lange reisdag bracht ons naar de Embassy suites in Deerfield beach wat ons stekje word voor de nacht. We hadden nog net genoeg 'fut' om de kleren uit te zwieren en in bed te kruipen. Een kingsize bed tot groot plezier van Amelie, want dan kon ze fijn tussen mama en papa in slapen. Wij genieten er van zolang ze het nog wil, want kleine meisjes worden veel te snel groot!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten